Το κοινοβούλιο της Βραζιλίας ενέκρινε τη μείωση του εβδομαδιαίου χρόνου εργασίας από τις 44 στις 40 ώρες, θεσπίζοντας παράλληλα το δικαίωμα σε δύο ημέρες ανάπαυσης την εβδομάδα. Η απόφαση αυτή αποτελεί μέρος μιας συνταγματικής μεταρρύθμισης που προωθούσε επί μήνες η κυβέρνηση του Λουίς Ινάσιο Λούλα ντα Σίλβα και αναμένεται να επηρεάσει άμεσα το εργασιακό καθεστώς στη χώρα.
Διαδικασία έγκρισης και πολιτικό πλαίσιο
Η μεταρρύθμιση ολοκλήρωσε τη διαδρομή της στο νομοθετικό σώμα μετά την επικύρωσή της από τη Γερουσία, όπου συγκέντρωσε ευρεία αποδοχή. Συγκεκριμένα, το νομοσχέδιο εγκρίθηκε με 75 ψήφους υπέρ έναντι μόλις μίας κατά. Η θετική αυτή εξέλιξη στη Γερουσία ήρθε σε συνέχεια της έγκρισης που είχε δώσει η Βουλή των Αντιπροσώπων ήδη από τον περασμένο Μάιο. Μετά την ολοκλήρωση της ψηφοφορίας, ομάδα γερουσιαστών εξέφρασε τη στήριξή της προς το πρόσωπο του προέδρου Λούλα με συνθήματα εντός του κοινοβουλευτικού χώρου.
Η πρωτοβουλία συνδέεται με την πολιτική στρατηγική του κεντροαριστερού προέδρου Λούλα, ο οποίος επιδιώκει να ενισχύσει τη δημοφιλία του και να καλύψει τη διαφορά από τον συντηρητικό γερουσιαστή Φλάβιο Μπολσονάρου, ενόψει του δεύτερου γύρου των προεδρικών εκλογών. Παρά την προεκλογική αντιπαράθεση, ο Φλάβιο Μπολσονάρου ψήφισε υπέρ της μεταρρύθμισης, παρά το γεγονός ότι στο παρελθόν είχε ασκήσει κριτική στις σχετικές προτάσεις.
Τεχνικές λεπτομέρειες και εφαρμογή
Η κεντρική αλλαγή που επιφέρει η συνταγματική μεταρρύθμιση αφορά τον περιορισμό του ανώτατου ορίου εργασίας, το οποίο μειώνεται κατά τέσσερις ώρες την εβδομάδα. Παράλληλα, θεσπίζεται η παροχή δύο ημερών ανάπαυσης για τους εργαζόμενους, αντικαθιστώντας το ισχύον καθεστώς που προβλέπει μία ημέρα ξεκούρασης. Σύμφωνα με τις προβλέψεις της μεταρρύθμισης, η εφαρμογή των νέων αυτών διατάξεων δεν θα είναι άμεση, αλλά θα πραγματοποιηθεί σταδιακά κατά τη διάρκεια των επόμενων 14 μηνών.
Οι προτάσεις του συντηρητικού μπλοκ
Κατά τη διάρκεια των διαβουλεύσεων στο κοινοβούλιο, το συντηρητικό μπλοκ είχε καταθέσει μια εναλλακτική πρόταση. Η συγκεκριμένη πρόταση προέβλεπε τη δυνατότητα διαπραγμάτευσης μεταξύ εργαζόμενου και εργοδότη για τον καθορισμό του αριθμού των ωρών εργασίας ανά εβδομάδα σε ατομικό επίπεδο. Παρά την κατάθεση αυτής της εναλλακτικής οδού, η κυβερνητική πρόταση για τη γενικευμένη μείωση του χρόνου εργασίας ήταν εκείνη που τελικώς επικράτησε και ψηφίστηκε από το σώμα.
