Η αναβολή της προσωπικής ευτυχίας με την προσμονή μιας «κατάλληλης στιγμής» που συχνά δεν έρχεται ποτέ, αποτελεί μια συνθήκη που απασχολεί έντονα τον σύγχρονο άνθρωπο. Η συγγραφέας και επιμελήτρια Sheree Joseph, μέσα από την προσωπική της διαδρομή, θέτει στο επίκεντρο τον τρόπο με τον οποίο οι κοινωνικές προσδοκίες και η πίεση για διαρκή επαγγελματική και προσωπική επιτυχία εμποδίζουν την απόλαυση της καθημερινότητας.
Η διαρκής πίεση για επιτεύγματα
Για μεγάλο χρονικό διάστημα, η Sheree Joseph βίωνε μια συνεχή αίσθηση ότι ο χρόνος τελειώνει. Η καθημερινότητά της ήταν προσανατολισμένη στην επαγγελματική εξέλιξη, την παραγωγικότητα και την οικονομική ασφάλεια. Παράλληλα, η προσπάθεια δημιουργίας οικογένειας και η αναζήτηση συντρόφου προσέθεταν περαιτέρω άγχος, ειδικά υπό το πρίσμα των προσδοκιών που έθετε το οικογενειακό της περιβάλλον. Η ίδια περιγράφει ότι, στις αρχές της δεκαετίας των 30 της, ήρθε αντιμέτωπη με τις προκλήσεις της γονιμότητας, συμπεριλαμβανομένης μιας αποτυχημένης προσπάθειας κατάψυξης ωαρίων, γεγονός που σε συνδυασμό με την απουσία συντρόφου, κατέστησε το ζήτημα της ευτυχίας μια «ανταμοιβή» που θα ερχόταν μόνο μετά την επίτευξη συγκεκριμένων στόχων.
Μια αναπάντεχη αλλαγή οπτικής
Η αφορμή για την επανεκτίμηση της στάσης της δόθηκε κατά τη διάρκεια ενός ταξιδιού στην Ιταλία. Σε ένα μπαρ, παρατηρώντας μια αυθόρμητη γιορτή στον δρόμο, ρώτησε τον μπάρμαν ποια ήταν η αφορμή για τη συγκέντρωση του κόσμου. Η απάντησή του, ότι δεν υπήρχε κάποιος ιδιαίτερος λόγος, την έκανε να αναρωτηθεί γιατί η ίδια ένιωθε την ανάγκη να δικαιολογήσει τη διασκέδασή της. Η εμπειρία αυτή την οδήγησε στο συμπέρασμα ότι είχε συνηθίσει να αναβάλλει τη ζωή της, περιορίζοντας τον εαυτό της σε μια ρουτίνα υποχρεώσεων και αισθημάτων ενοχής ακόμη και για μικρές προσωπικές απολαύσεις.
Η έννοια της «juicy life» και η διάκριση χρόνου και καιρού
Μετά από αυτή την εμπειρία, η Joseph άρχισε να υιοθετεί μια νέα αντίληψη για τη ζωή, την οποία ονομάζει «juicy life». Πρόκειται για μια προσέγγιση που εστιάζει σε εμπειρίες και αισθήσεις, όπως ένα γεύμα με φίλους, μια βουτιά στη θάλασσα ή ο χρόνος που αφιερώνεται στη δημιουργικότητα, μακριά από την πίεση για συνεχή παραγωγή ψηφιακού περιεχομένου ή την ανάγκη για διαρκή δραστηριότητα.
Στο πλαίσιο αυτής της φιλοσοφίας, η συγγραφέας επικαλείται την αρχαία ελληνική διάκριση μεταξύ «χρόνου» και «καιρού»:
- Χρόνος: Ο μετρήσιμος χρόνος, οι ώρες και οι προθεσμίες που κυριαρχούν στην καθημερινότητα.
- Καιρός: Η κατάλληλη στιγμή, η ουσιαστική βίωση μιας εμπειρίας και η σημασία της στιγμής.
Σύμφωνα με την Joseph, η απομάκρυνση από την αξιολόγηση της ζωής αποκλειστικά μέσω μιας λίστας υποχρεώσεων επιτρέπει στους ανθρώπους να αντιληφθούν την πραγματική αξία των καθημερινών στιγμών, οι οποίες συχνά περνούν απαρατήρητες.
